Przejdź do treści
TextArray
100% lokalnie

Szyfr Bacona

Zakoduj tekst jako pięcioznakowe grupy A/B szyfrem dwuliterowym Bacona i z powrotem.

Wejście
Wynik
Powiązane narzędzia
ROT13 / szyfr CezaraKodowanie i konwersja
Szyfr atbaszKodowanie i konwersja
Kwadrat PolibiuszanoweKodowanie i konwersja
Kod binarny na tekst i z powrotemKodowanie i konwersja
Ascii85 kodowanie i dekodowanienoweKodowanie i konwersja
Base64 kodowanie i dekodowanieKodowanie i konwersja
Szyfr Bacona
Francis Bacon wymyślił swój szyfr dwuliterowy w 1605 roku na pięknie prostym pomyśle: tylko dwoma symbolami zakodujesz cały alfabet, jeśli użyjesz ich w grupach po pięć — 2⁵ to 32, aż nadto na 26 liter. A staje się AAAAA, B staje się AAAAB i tak dalej. To narzędzie koduje tekst w te grupy A/B i dekoduje je z powrotem, po jednej literze na grupę pięciu.
Jego pomysłowością nigdy nie były same litery A/B, ale to, że mogły się ukrywać na widoku: wiadomość zapisana dwoma nieznacznie różnymi krojami, dwoma odcieniami atramentu czy pismem prostym kontra kursywą niesie zakodowany przez Bacona sekret niewidzialnie. Czyni to z niego klasyk steganografii, stały element łowów na zagadki, escape roomów i wyzwań CTF — i powód, dla którego strona pozornie zwykłego tekstu może nieść ukrytą wiadomość po pięć znaków naraz.
Oferowane są dwa alfabety. Klasyczna 24-literowa wersja to oryginał Bacona, gdzie I i J dzielą kod, a U i V dzielą kod — osobliwość ówczesnego alfabetu łacińskiego. Nowoczesna 26-literowa wersja daje każdej literze własny odrębny kod, więc krąży tam i z powrotem bezstratnie. Kodowanie grupuje litery w słowa oddzielone ukośnikiem dla czytelności; dekodowanie ignoruje wszystko poza A i B (i przyjmuje też 0/1), czytając strumień po pięć, więc wiadomość wkleisz jakkolwiek sformatowaną.
Wszystko działa lokalnie w twojej przeglądarce — tekst nigdy nie opuszcza twojego urządzenia.
Częste pytania
Dlaczego klasyczny alfabet ma tylko 24 litery?
Bacon pracował z ówczesnym alfabetem łacińskim, w którym I i J były tą samą literą, a U i V tą samą. Tryb klasyczny to odwzorowuje: I/J dzielą kod, a U/V dzielą kod, więc „J" koduje się na kod „I" i dekoduje na I. Dla wszystkich 26 odrębnych użyj nowoczesnego.
Czemu dekodowanie klasycznego tekstu czasem gubi literę?
Przez złączenie I/J i U/V. „JUMP" zakodowane klasycznie zapisuje kody I i U, więc dekoduje się na „IUMP" — pierwotne J i V są nie do odzyskania. Jeśli potrzebujesz idealnego obiegu, użyj nowoczesnego 26-literowego alfabetu po obu stronach.
Czy mogę odkodować wiadomość z literami innymi niż A i B?
Tak. Dekoder zostawia tylko A/B (bez względu na wielkość) i traktuje 0 jako A, a 1 jako B, resztę ignoruje. Więc wiadomość ukryta jako dwa kroje, albo zapisana dowolnymi dwoma symbolami zmapowanymi na A/B, odkoduje się, gdy przepiszesz ją na A/B lub 0/1.
Co się dzieje z cyframi, spacjami i interpunkcją?
Przy kodowaniu litery stają się kodami, a granice słów ukośnikiem; cyfry i interpunkcja są odrzucane, by strumień A/B pozostał czysty. Przy dekodowaniu liczą się tylko A/B (lub 0/1), a reszta jest ignorowana, więc formatowanie nigdy nie ma znaczenia.
Czy mój tekst jest gdzieś wysyłany?
Nie. Szyfr działa wyłącznie w twojej przeglądarce, a tekst nigdy nie opuszcza twojego urządzenia.